Kaynak

(İng. source,resource)

Göndermeler

Mevlânâ'dan

Gönüllerini parlatanlar, renk ve kokudan kurtuldu; her an durmaksızın güzellik görürler. Bilimin şeklini ve kabuğunu bıraktılar, görerek kesin inanma sancağını yükseltmişlerdir. Fikir gitti, aydınlık buldular; tanıklığın kaynağını ve denizini buldular.

Beş duyu birbiriyle birleşmiştir; bu her beşi yüksek bir asıldan yetişmiştir. Birinin gücü, kalanın gücü olur; her biri, geri kalana sakîlik eder. Gözün görmesi, aşkı artırır; aşk, gözde doğruluğu artırır. Doğruluk her hissin uyanmasıdır; duygulara zevk arkadaş olur. Bir his ilerleyişte bağını çözdüğünde geriye kalan hisler hep değişir. Bir his hissedilenlerden başkasını gördüğünde, gayb bütün hislere görünür. Sürüden bir koyun ırmaktan sıçradığında, o zaman art arda hepsi öte yana sıçrar. Duygu koyunlarını sür, “Yeşillikleri çıkardı” otlağında otlat. Böylece orada sümbül ve reyhan otlar, hakikatler bahçesine yol alırlar. Her hissin, hislerin habercisi olur; bu şekilde birer birer o cennete doğru gider. Hisler senin hissine gerçek, mecaz ve dil olmaksızın sır söyler. Çünkü bu hakikat yorulanablir ve bu vehimlenme hayallere düşürme kaynağıdır. Apaçık olan hakikatin arasına hiçbir yorum sığmaz.

Bir adam dört kişiye bir dirhem verdi. Biri, “Bunu engûra vereyim” dedi. Diğer biri Araptı “Hayır, ben ineb istiyorum, Ey düzenci!” dedi. Biri Türk'tü ve “Bu, benim; ben ineb istemiyorum, üzüm istiyorum” dedi Bir Rum, “Bu konuşmayı bırakın. İstâfil istiyoruz” dedi. O kişiler çekişerek savaşa girişti; çünkü adların sırrından habersizdiler. Aptallıkla birbirlerini yumrukladılar; cahillikle dolu ve bilgiden boştular. Bir sır sahibi, yüz dilli bir aziz kişi bulunsaydı onları barıştırırdı. Sonra o derdi: “Ben, bu bir dirhemle hepinizin arzusunu veriyorum. Gönlünüzü hilesiz olarak teslim ederseniz, bu dirheminiz birkaç iş yapar. Bir dirheminiz, dört olur; istek, tamamdır. Dört düşman birleşerek bir olur. Her birinizin dediği, savaş ve ayrılık doğurur; benim sözüm, sizi birleştirir. Öyleyse siz susun. Susunuz da, konuşmada sizin diliniz ben olayım.” Sözünüz bir biçimde görünse de, tesir olarak kavga ve öfke kaynağıdır.

Diğer

We shall use the phrases 'agrarianate' society or culture to refer not just to the agrarian sector and the agrarian institutions immediately based on it, but to the whole level of cultural complexity in which agrarian relations were characteristically crucial, which prevailed in citied societies between the first advent of citied life and the technicalizing transformations of the seventeenth and eighteenth centuries. The term 'agrarianate', in contrast to 'agrarian', then, will refer not only to the agrarian society itself but to all the forms of society even indirectly dependent on it —including that of mercantile cities and of pastoral tribesmen. The crucial point was that the society had reached a level of complexity associated with urban dominance —in this sense, it was 'urbanized'— but the urban dominance was itself based, directly or indirectly, primarily on agrarian resources which were developed on the level of manual power: based on them not in the sense that all must eat but that (since most production was agricultural) the income of crucial classes was derived from their relation to the land.

The culture of agrarianate citied society can be characterized as a distinct type in contrast both to the pre-literate types of culture that preceded it and to the Modern technicalistic culture that has followed. In contrast to precitied society —even to agricultural society before the rise of cities— it knew a high degree of social and cultural complexity: a complexity represented not only by the presence of cities (or, occasionally, some organizational equivalent to them), but by writing (or its equivalent for recording), and by all that these imply of possibilities for specialization and large-scale intermingling of differing groups, and for the lively multiplication and development of cumulative cultural traditions. Yet the pace of the seasons set by natural conditions imposed limits on the resources available for cultural elaboration, moreover, any economic or cultural development that did occur, above the level implied in the essentials of the symbiosis of town and land, remained precarious and subject to reversal —in contrast to the conditions of Modern times, of our Technical Age, when agriculture tends to become one 'industry' among others, rather than the primary source of wealth (at least on the level of the world economy as a whole).

Although the classical sources record that there were a great number of lengthy Phoenician treatises exploring a diversity of subjects (including history, philosophy, law, religion, natural history and economics), not a single fragment of these texts has survived in its original form.

In contrast to the Greeks, who colonised Sicily in order to gain direct control of its agricultural land and resources, the Phoenicians settled on the island because its location allowed them to dominate the newly established markets and trade routes in North Africa, Italy and Iberia.