Yer

(İng. place)

Göndermeler

Mevlânâ'dan

Başını koydu, uykuya daldı, rüya gördü: Hak'tan ona bir nida geldi, canı onu duydu. Her sesin ve nağmenin aslı olan sesi. Ses bizzat odur ve bu gerisi yankıdır. Türk, Kürt, Farsi ve Arap, bu sesi kulak ve dudak olmadan anlamışlardır. Türk, Tacik ve Zenci'nin ne yeri var? O nidayı odun ve taş anlamıştır.

Yokluk ve noksanlığın ortaya çıktığı yer, bütün sanatların güzellik aynasıdır.

Bilinmeyen harabede konrunmak için altın definesi vardır. Bilinen yere define nasıl konur? Ferahlık, bunun gibi sıkıntı altında gizlidir.

İçten yakarır: "Ey Allah'ın! Verdiğini, verdim ve yoksul kaldım. Sermayemi temize ve kirliye döktüm.Ey sermaye veren padişah! Daha var mı?" Hak, buluta der: "Onu hoş yere götür. Sen de Ey Güneş! Onu yukarıya çek." Onu çeşitli yollara sürer,neticede onu sınırsız denize ulaştırır."

Diğer

Both orientalism and Western civilization begin in the textualist position that civilizations have essences, and that these essences are best seen in the Great Books they have produced. (Who decides what's a Great Book, or what connection it might have to the lived lives of men and women in particular places and times is never satisfactorily explained.) The textualist position foreshortens history, annihilates change, and levels difference the better to represent an image of the past in dramatic form – either as tragedy, as in the case of Islamic civilization, or as triumph, as in the case of the rise of the West. In either case, it is a story whose rhythms are guided by the ineluctable working out of civilizational essences allegedly encoded in foundation texts. Thus we get the history of the West as the story of freedom and rationality, or the history of the East (pick an East, any East) as the story of despotism and cultural stasis.