Kâfir

DrOS'un not defteri sitesinden
Osman (mesaj | katkılar) tarafından oluşturulmuş 15.55, 8 Kasım 2008 tarihli sürüm
Gezinti kısmına atla Arama kısmına atla

Göndermeler

Mevlânâ'dan

Kâfirler üstünlük iddiasında maymun tabiatlıdır. Tabiat sinede bir afettir.

İnsanoğlu ne yaparsa, maymun da onu yapar; sürekli insanda gördüğünü yapar.

“Ben onun gibi yaptım” zanneder. Farkı nasıl bilecek, bu husumet yanlısı?

Bu emirden dolayı yapar, o ise husumet için. Husumet yanlılarının başına toprak dök.

O münafık, emre uyanla birlikte husumet için namaza durur, niyaz için değil.[1]

[1/3317] Çaresiz kâfirlerin kanı, vahşi hayvanlar gibi, okların ve mızrakların önünde mubah olur.

[1/3318] Onların eşleri çocukları bütün mubahtır. Çünkü akılsız, reddedilmiş ve aşağılıktırlar.

[1/3319] Yine aklın aklından kaçan akıl, akıllılıktan hayvanlar mertebesine intikal eder.


[3/4025] Kâfir korkaktır, çünkü o dünyanın hâlinden zanla şüphe içinde yaşar.

[3/4026] Yolda gider, menzili bilmez; gönlü kör kişi korkarak adım atar.

[3/4027] Yolcu yolu bilmezse nasıl gider? Tereddütlerle ve kanlı gönülle gider.

[3/4028] Biri, “Hey! Bu taraf yol değildir” dese o, korkuyla orada durup kalır.

[3/4029] Uyanık gönlü yol bilse her hay huy kulağına hiç girer mi?

Notlar

  1. Mevlânâ, Mesnevî, (Türkçesi: Prof. Dr. Adnan Karaismailoğlu), Ankara: Akçağ Yayınları, 5.baskı, 2008.(1. kitap, 281-285)