Zulüm

Göndermeler

Mevlânâ'dan

Sana zulümlerden ve gamdan her ne gelirse, o da korkusuzluk ve edepsizliktendir. Her kim ki dostun yolunda korkusuzluk eder, o, erlerin yolunu kesendir ve namerdidir.

Kazmış olduğu kuyuya düştü. Çünkü zulmü, başına geldi. Zâlimlerin zulmü, karanlık kuyu olur. Bütün âlimler böyle dediler: Daha zalim olanın kuyusu, daha korkunçtur. Adalet daha kötüye daha kötü buyurmuştur. Ey makamıyla zulmeden sen! Bil ki kendin için bir kuyu kazıyorsun. İpek böceği gibi kendi çevrene koza örme. Kendin için kuyu kazıyorsun, ölç.

Başkalarında gördüğün nice zulüm, onlardaki senin huyundur, ey filan! Senin varlığın; nifak, zulüm ve kötü sarhoşluğundan onlara yansımıştır. O sensin ve bu darbeyi kendine vuruyorsun, o an kendi üzerine lanet ağını örüyorsun.

Dedi: “Ey batılla yaşayan ve kendileri için Hakk'ın huzurunda ağladığım kavim! Hak söylemişti: Zulümlerine sabret, onlara öğüt ver, onların döneminden çok kalmadı. Ben demiştim: Öğüt cefayla bağlandı, öğüt sütü sevgi ve samimiyetle kaynar. Bana çokça cefa ettiniz, damarlarımda öğüt sütü dondu. Hak bana demişti: Sana lütfederim, o yaralara merhem koyarım. Hak gönlümü gökyüzü gibi berraklaştırmış, gönlümden zulmünüzü süpürmüştü. Ben tekrar nasihatte bulunmuş, şeker gibi vecizeler ve sözler söylemiştim. Şekerden taze süt çıkarmış; süt ve balı sözle karıştırmıştım. Bu sözler size zehir gibi gelmişti. Çünkü kökünüz ve dibiniz, zehirlik yerdeydi. Nasıl üzülürüm? Zira gam baş aşağı oldu. Gam sizdiniz, ey inatçı kavim! Hiç kimse, gamın ölümüne ağlar mı? Başındaki yara gidince, kimse saçını yolar mı?”