Şair

Göndermeler

Mevlânâ'dan

İhsan sahipleri yüz bağış, cömertlik ve iyilikle altın biriktirip şairleri bekler. Onlara göre bir şiir, yüz kumaş yükünden daha iyidir; özellikle de derinden inci çıkaran şair olursa, İnsan ilk olarak ekmeğe hırs duyar; çünkü azık ve ekmek canın direğidir. -İnsan- hırs ve isteğinden kazanca doğru, gaspa ve yüz hileye doğru canını avucuna koyup çabalar. Nadir olarak ekmeğe ihtiyacı olmadığında üne ve şairlerin övgüsüne âşıktır; Soyunu ve işlerini yüceltsinler, onun üstünlüğünü anlatmak için kürsüler kursunlar diye; Haşmeti ve altın bağışlaması, konuşmalara amber gibi koku versin diye.

Ancak bu defa cömertlik dolu o vezir, izzet Burak'ı üzerinde dünyadan gitmişti. Onun yerinde yeni vezir reis olmuştu; fakat çok merhametsiz ve cimriydi. Dedi: "Ey padişah! Bizim harcamalarımız var; bir şair için karşılık olarak bu bahşiş olmaz. Ey bahtiyar! Ben onda birin dörtte biriyle şair adamı hoş ve razı ederim." Halk ona dedi ki: "O, önceden bu yiğitten on bin alıp götürmüştür. Şekerden sonra nasıl kamış çiğner? Sultanlıktan sonra dilencilik nasıl yapar?" -Vezir- dedi: "Ona baskı içinde baskı yaparım, beklemekten ağlar ve güçsüzleşir. O zaman ona yolun toprağını versem, çimendeki gül yaprağı gibi kapar. Bunu bana bırak; çünkü istekli ateş de olsa bunda ustayım. Ülker yıldızından/gökten yere kadar uçsa, o beni görünce yumuşar."